چاه هولولولو

متوجه شده ام که در دنیای آدمها چاهی وجود دارد به نام چاه تنهایی. خیلیها یک گوشه می نشینند و سر در گریبان می برند و بعد، فقط به این فکر میکنند که چقدر تنهام...که چرا هیچ کسی اهمیتی به من نمی دهد! که دیگر هیچ کس به فکر من نیست!

متوجه شده ام که تعداد آدمهایی که اینگونه فکرها می کنند، در هر ثانیه رشد تصاعدی دارد؛ و دقیقا شاید در همین لحظه میلیونها آدم جدید، به این حلقه نامرءی  پیوسته اند؛ حلقه آدمهای افسرده و تنها...که همیشه منتظرند شاید کسی یادشان بکند و یا دلی برایشان بسوزاند یا به آنها اهمیت بدهد!

از آنجا که یکی از تخصصهای بیهوده ی من، کشف مشکلات ذهنی و عاطفی انسانها و تلاش برای پیداکردن راه حل آنهاست، همین حالا دستمال کوچک شعبده بازی ام را از جیبم در می آورم، کمی این طرف آنطرف می گردانمش و بعد می اندازم روی کله ی مبارک شما و می گویم: آبرا کادابرا"...

حالا دستمال سرخ کوچک مخملم را از روی صورتتان برمی دارم و می گویم؛ خب، از حالا شما دیگه افسرده نیستی عزیزم...دیگه اون چاه دلتنگی برای همیشه از توی ذهنت ناپدید شد!

و وقتی شما با نهایت تعجب می پرسید؛ با چاه دلتنگی ذهن من چه کار کردی؟ در نهایت حوصله پاسخ می دهم: اوه...ببین عزیز من! اول از همه رفتم سمت تراشه ی ذهنی تنهاییت؛ سعی کردم جای اونو با حس زیبای"نیاز به مفید بودن" پر کنم!

بعدش رفتم سراغ قنات خشکیده دلتنگیت؛ سعی کردم اونو با آب جاری فرصتها برای انجام کارهای خیر پر کنم!

حالا تو دیگه هیچ وقت اضافه ای نداری که بتونی به "تنهایی"یا به دلتنگی فکر کنی! چون همیشه کاری برای انجام دادن و مشغله ای برای فکر کردن داری! چون همیشه و در هر وضعیتی بزرگترین چالش ذهنی تو به جای پرداختن به دلتنگی و افسردگی، این میشه که به این موضوع فکر کنی که؛ دقیقا الان، توی چنین وضعیتی، من چطور می تونم شرایط دنیا رو ازینی که هست، بهتر بکنم؟ و گاهی اینکارو فقط با برداشتن دستمال و تمیز کردن یه آینه، یا جارو کردن خونه، یا ساختن یک عروسک پارچه ای برای یک کودک ناشناس انجام می دی...یا کنار گذاشتن چند دست لباس که دیگه سایزت نیست یا مدتهاست گوشه کمد مونده برای مستحقی و یا حتی دیدن یه فیلم معناگرا یا خوندن یک کتاب برای بالارفتن داناییت، شاید هم، بازی با بچه ها برای ساختن خاطراتی از یاد نرفتنی در ذهن اونها . به هر حال، مهمترین چیز اینه که تو وجود داشته باشی، و حالا نحوه استفاده از فرصت وجود، فقط و به تنهایی بر عهده خودته. بنابراین، هیچوقت این فرصت رو با بیهوده در انتظار این و اون موندن، هدر نده..

می دونی؟ اصن به نظر من  ، بزرگترین دلیل اینکه تو هنوز زنده ای اینه که؛ همین الان، یه جایی از دنیا، یاتوی دل یه نفر،  نیاز مبرمی به وجود تو هست....پس خودتو از اونی که می خوادت دریغ نکن! باشه؟

ای ول!

 

 

 

ویرایش نشده

 

 

 

ویرایش نشده

/ 1 نظر / 7 بازدید