یک شعر ناتمام

 

چه خوب! ریشه دواندی میان بازویم

سپار؛ دست دلت را به جنگل مویم

بکار؛ بوسه خود را به ساحل رویم

ببار اشک تمنا به زلف و گیسویم

گذار جام می ات را به طاق ابرویم

ببند دام دلت را به پای آهویم

...

تمام شعر پر از وعده های بیجا بود...

 

شعر و نقاشی:

راشین گوهرشاهی

/ 1 نظر / 13 بازدید
منصوره شریفزاده

بسیار زیبا و دلنشین. هم شعر. هم طرح. هم تفکر. موفق باشید. استوارباشید. سربلند باشید. با قلب پاکتان دعا کنید؛ برای صلح، برای یکپارچگی، برای خوبی ها، عشقها، زیبایی ها، و همه ی بهترینها.